Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Διακήρυξη της Κεσσάνης

ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΜΑΣ
 
 
Τον Ιανουάριο του 2016 για πρώτη φορά εργατικά σωματεία, ομοσπονδίες, σύλλογοι του εργατικού, νεολαίστικου και λαϊκού κινήματος βρεθήκαμε στα σύνορα των δύο χωρών μας να διαδηλώνουμε από κοινού και στις δύο πλευρές του ποταμού Έβρου ενάντια στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, στις σφαγές της κυβέρνησης Ερντογάν και του ISIS, στους πνιγμούς των προσφύγων στα νερά του Αιγαίου. 
 
Μόνο τις πρώτες μέρες του Γενάρη ήδη εκατοντάδες είναι οι νεκροί στα νερά του Αιγαίου, το Κουρδιστάν, τη Συρία.
 
Τον ξέρουμε τον ένοχο. Είναι οι ιμπεριαλιστές, με τις επεμβάσεις και τις πολεμικές επιχειρήσεις των χωρών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. στις χώρες της περιοχής μας και οι αστικές τάξεις των χωρών που χρησιμοποιούν τον ολοκληρωτισμό, την κρατική τρομοκρατία, το στρατό, τις δυνάμεις καταστολής ενάντια στον εχθρό λαό.
 
Γνωρίζουμε και την αιτία: ο οικονομικός έλεγχος των ενεργειακών πηγών και ο πολιτικός έλεγχος των εξελίξεων. Οι ιμπεριαλιστές μαζί με τα αντιδραστικά καθεστώτα μιας σειράς χωρών έχουν μετατρέψει την περιοχή της μεγάλης «Μέσης Ανατολής» και της Αφρικής σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων, σκοταδιστικών θρησκευτικών, εθνικιστικών, εμφύλιων αντιπαραθέσεων. Αυτό ακριβώς γίνεται σε όλη την περιοχή, από την Ουκρανία μέχρι τη Συρία, Ιράκ και Αφγανιστάν. Θύματα τους οι λαοί των χωρών που ξεριζώνονται και γίνονται πρόσφυγες μέσα στη χώρα τους ή έξω από αυτήν.

Ξημέρωσε Σκοτάδι στην Πόλη του Φωτός...

Σειρήνες ουρλιάζουν. Πυροβολισμοί σχίζουν την νύχτα. Ισχυρές εκρήξεις. Τα πεζοδρόμια βάφονται με αίμα. Ξάφνιασμα, Πανικός, Λυγμός, Θρήνος. Οι δρόμοι κλείνουν. Πέντε γραμμές του μετρό παύουν να λειτουργούν. Αστυνομία, ασθενοφόρα, πυροσβέστες παντού. Η πόλη του φωτός βυθίζεται στο σκοτάδι. Το πιο ματωμένο της σκοτάδι από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Παρασκευή βράδυ. Παρίσι. Ένας φιλικός αγώνας ποδοσφαίρου μετατρέπεται στο εναρκτήριο λάκτισμα ενός λουτρού αίματος. Εστιατόρια και bistrot γίνονται πεδίο εκτελέσεων. Αίθουσες συναυλιών γίνονται θέατρο μαζικής εξόντωσης. Η πόλη ματώνει. Αιμορραγεί. Κρατά την αναπνοή της. Κλείνεται στα σπίτια. Μετρά το θάνατο. Σύγχυση. Πόσοι κρατούν όπλα; Ποιοι; Γιατί; Μέχρι πότε; Οι δρόμοι μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου. Σε πεδία βολής.

Παρασκευή βράδυ. 13 Νοεμβρίου 2015. Παρίσι. Μια ημερομηνία που χαράσσεται με τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων στην ιστορία. Μια ημερομηνία σταθμός. Μια ημερομηνία που αλλάζει δραματικά, καταιγιστικά, με ανείπωτο πόνο την ροή των πραγμάτων στην γηραιά ήπειρο.

Αρνητές της ευρω-υποκρισίας

Τους κοιτάζουν μάλλον παραξενεμένοι, αφού δεν μπορούν να καταλάβουν τι γράφουν τα μπλουζάκια που φορούν. Αλλά οι άνθρωποι που κυκλοφορούν στο Ευρωκοινοβούλιο με το μότο «κανένας μόνος του στην κρίση» δεν είναι η πρώτη φορά που ξαφνιάζουν τους αξιωματούχους των Βρυξελλών.

Είναι οι μόνοι από τους 45 Ευρωπαίους που αρνήθηκαν να παραλάβουν το βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη.

Το Ευρωκοινοβούλιο τους απέκλεισε από την τελετή, αρνήθηκε να τους καλύψει τα έξοδα μετάβασης, άλλαξε την ημέρα της βράβευσης για να μην του δημιουργήσουν κι άλλα προβλήματα, αλλά ετούτοι οι παράξενοι τύποι βρήκαν τον τρόπο κι έφτασαν στις Βρυξέλλες.

#RefugeesWelcome στις 12/9, 7μμ, στο Σύνταγμα

Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στα πλαίσια του διεθνούς καλέσματος #RefugeesWelcome το Σάββατο 12/9 στις 7μμ, στο Σύνταγμα

Οι πρόσφυγες είναι θύματα των πολέμων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Οι ελληνικές κυβερνήσεις τους διευκόλυναν με τις βάσεις της Σούδας και την αποστολή στρατού και φρεγατών.

Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, οι δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για την εγκληματική ναζιστική οργάνωση έχουν το θράσος να παριστάνουν το «νόμιμο πολιτικό κόμμα» που τάχα θα κάνει αντιπολίτευση. Την ίδια ώρα, στάζουν ρατσιστικό δηλητήριο κατά των κατατρεγμένων και θαλασσοπνιγμένων προσφύγων, των χιλιάδων γυναικών με τα παιδιά στην αγκαλιά, που προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο.

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: "δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου"

Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.
Τη συνέντευξη πήραν η Ντίνα Δαβάκη και ο Δημήτρης Μπούκας για την εφημερίδα Η Εποχή.



Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;

Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται. Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα. Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες. Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του. Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.


Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας; 



"Ο θαλάσσιος δρόμος προς την Ευρώπη"

Οι άνθρωποι που ρισκάρουν τις ζωές τους για να φθάσουν στην Ευρώπη πολύ συχνά καλούνται «μετανάστες», όμως η υφιστάμενη κρίση της Μεσογείου είναι πρωταρχικά μία προσφυγική κρίση. Η μεγάλη πλειονότητα των χιλιάδων ανθρώπων που πραγματοποίησαν επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια στη Μεσόγειο για να προσεγγίσουν την Ευρώπη στους έξι πρώτους μήνες τους 2015 διαφεύγουν από πολέμους, συγκρούσεις ή διωγμούς. 

Αυτό το γεγονός καθιστά την πρόσφατη κρίση στη Μεσόγειο πρωταρχικά (και ουσιαστικά) μία προσφυγική κρίση, σύμφωνα και με την καινοτόμο Έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 1 Ιουλίου. 

Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού: Η απάντηση στην εξαθλίωση μπορεί να είναι μόνο αρνητική

Από τον Δεκέμβριο του 2011 που δημιουργήθηκε το ιατρείο μας είμαστε, και θα συνεχίσουμε να είμαστε, στην πρώτη γραμμή του πολέμου ενάντια στα μνημόνια και την λιτότητα, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση είναι επάνω.

Εμείς καθημερινά βλέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της σκληρής λιτότητας που έχει κρατήσει 5 χρόνια και γνωρίζουμε ότι η μοναδική λύση στο δράμα αυτό είναι να σταματήσουν αυτές οι απαράδεκτες και απάνθρωπες πολιτικές που δολοφονούν τους ποιο αδύναμους της κοινωνίας μας. Αυτό το φωνάζουμε από τον Δεκέμβριο του ’11, όχι μόνο τώρα.

Δεν μπορούμε και ούτε θέλουμε να πούμε στον κόσμο τι να κάνει αυτές τις δύσκολες στιγμές. Αυτό όμως που μπορούμε να απαιτήσουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι να σταματήσουν να πολεμάνε και να τιμωρούν τον Ελληνικό λαό.

Τι ζητούν μεταξύ άλλων οι «θεσμοί» στο κείμενο-πρόταση που κατέθεσαν στις 25 Ιουνίου;

OXI - στις 5 Ιουλίου μιλάμε ΕΜΕΙΣ!

Τώρα μιλάμε εμείς. Εμείς που πέντε χρόνια τώρα φτωχαίνουμε, δυσκολευόμαστε, αγωνιούμε, απελπιζόμαστε, παλεύουμε, ξενιτευόμαστε.


Τώρα μιλάμε εμείς. Αποφασισμένοι απέναντι σε εκείνους που θέλουν να μας καταδικάσουν σε φτώχεια κι εξαθλίωση χωρίς τέλος. Όρθιοι απέναντι σε όσους μας βλέπουν σαν αριθμούς. Ευθυτενείς απέναντι σε όσους υποτιμούν και προσβάλλουν βάναυσα τους λαούς. Δυνατοί απέναντι σε εκείνους που θέλουν να μας σύρουν στην υποταγή. Περήφανοι όπως περήφανοι είναι πάντα όσοι αγωνίζονται για τη δημοκρατία.

Εμείς, το κίνημα αλληλεγγύης, οι δεκάδες χιλιάδες πολίτες που στεκόμαστε αλληλέγγυοι ο ένας στον αλλον τρία χρόνια τώρα με όλους τους τρόπους, σε καλούμε να πεις ΟΧΙ για να ζήσουμε όλοι σε μια χώρα ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική. Σε καλούμε να πεις ΟΧΙ γιατί τώρα αποφασίζουμε για το μέλλον των παιδιών και των εγγονιών μας. Οι επόμενες γενιές αξίζουν ένα μέλλον φωτεινό και χαρούμενο.

Διεθνής συνάντηση για το δικαίωμα στη στέγη 20-21/6 στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ

Τα τελευταία χρόνια οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στρέφονται με ιδιαίτερη έμφαση στα ζητήματα της κυριαρχίας (ιδιοκτησίας και ελέγχου) στο χώρο. Μέσα σ' αυτό το τοπίο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη Ευρώπη απειλούνται άμεσα να απολέσουν ακόμα και την ελάχιστη συνθήκη μιας αξιοπρεπούς κατοικίας.

Στην Ελλάδα αυτές οι πολιτικές έχουν εκφραστεί με την ιδιαίτερη επίθεση (μέσω των ιδιωτικοποιήσεων) στο δημόσιο χώρο αλλά και με την απειλή, μέσω της υπερχρέωση προς χιλιάδες πολίτες να χάσουν τα σπίτια τους.

Στις 20 και 21 Ιουνίου συναγωνιστές και συναγωνίστριες απ’ τα κινήματα της Ελλάδας και της Ευρώπης για το δικαίωμα στη στέγη και την προστασία του χώρου ως κοινωνικού αγαθού, θα συναντηθούν στην Αρχιτεκτονική σχολή του ΕΜΠ για να βρουν τις κοινές τους θέσεις, και το συντονισμό των αγώνων τους.

Διεθνής συνάντηση για το δικαίωμα στη στέγη: αλληλεγγύη και κοινός αγώνας κατά των πολιτικών λιτότητας, των πλειστηριασμών και των εξώσεων στην Ευρώπη.

"Η λιτότητα δαγκώνει": πρώτη προβολή ταινιών παιδιών και νέων από 8 περιοχές της Ευρώπης



Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,


Σας προσκαλούμε σε εκδήλωση που διοργανώνουμε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης να παρακολουθήσετε 20 ολιγόλεπτες ταινίες που δημιουργήθηκαν σε 8 περιοχές της Ευρώπης με συμμετοχή παιδιών και νέων, στο πλαίσιο της δράσης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού "Η λιτότητα δαγκώνει: φωνές παιδιών".

Μέσα από δημιουργικά εργαστήρια, 32 παιδιά είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τις δικές τους μικρές ταινίες και να εκφράσουν μέσω μουσικής, φωτογραφιών, ήχων, κινουμένων σχεδίων και άλλων τεχνικών, τις απόψεις τους για τις διαφορετικές όψεις των επιπτώσεων της κρίσης στη ζωή και τα δικαιώματά τους. Στις ταινίες περιλαμβάνονται και τρεις που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή μαθητών από σχολεία της Αθήνας.

Επιδίωξη μας είναι να αναδειχθεί η οπτική των ίδιων των παιδιών στο θέμα της κρίσης, να ευαισθητοποιηθεί το κοινό για τις συνέπειες των πολιτικών λιτότητας όσον αφορά τα παιδιά και τους εφήβους και να αναζητηθούν προτάσεις για την καλύτερη προστασία των δικαιωμάτων τους.

Υποβαθμίζοντας τα δικαιώματα: το κόστος της λιτότητας στην Ελλάδα

του Χαράλαμπου Χριστόπουλου

Στις 18 Δεκεμβρίου παρουσιάστηκε στην Αθήνα η έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (FIDH) για την Ελλάδα (http://goo.gl/T1U2qS). Έχουν υπάρξει πολλές εκθέσεις με ειδικές θεματικές, όπως το άσυλο, η μετανάστευση, η αστυνομική βία, η ελευθερία του Τύπου κ.ά, όμως είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια συνολική αποτίμηση δικαιωμάτων σε ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. η πρώτη φορά που διερευνάται μια συνολική εικόνα των δικαιωμάτων στην κρίση. Και η εικόνα είναι δυσάρεστη. Πολύ δυσάρεστη.


Αυτό συμβαίνει διότι ουδέποτε αξιολογήθηκαν οι επιπτώσεις των προγραμμάτων λιτότητας στα δικαιώματα. Η δουλειά έγινε σαν να μην υπήρχαν δικαιώματα να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι και πρωτότυπες ειδήσεις στα καθ’ ημάς. Ωστόσο, όταν έγινε η πρώτη αποστολή της FIDH στην Ελλάδα, τον Γενάρη του 2014, στη συνάντησή μας με υψηλό αξιωματούχο της Task Force, όταν του θέσαμε τον προβληματισμό μας, αυτός απάντησε με ειλικρινή βεβαιότητα: «αυτά δεν είναι ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα, αλλά τις πολιτικές». Για τον συνομιλητή μας, τα δικαιώματα παραβιάζονται όταν η αστυνομία δέρνει χωρίς αιτία και ως εκεί. Νομίζω ότι αυτό αναδεικνύει το μείζον θέμα μας: ότι η κυρίαρχη αντίληψη σήμερα στην Ευρώπη υπαγορεύει μια πολύ περιοριστική ερμηνεία του τι είναι δικαιώματα, στο όνομα της δημοσιονομικής αναπροσαρμογής.


Κατά την αντίληψη αυτή, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα απλώς δεν υπάρχουν, διότι είναι παροχές που εξαρτώνται από τα περιθώρια του κράτους να τις εξασφαλίζει. Επομένως, εργασία, υγεία, παιδεία, δεν υφίστανται ως αξιώσεις της πολιτικής κοινότητας, αλλά ως δυνατότητες αυτών που μπορούν. Τα πολιτικά δικαιώματα, δικαιώματα πολιτικής συμμετοχής, είναι κι αυτά υπό αίρεση καθώς οι κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται παρά φύσιν διά της οικείας, εδώ στην Ελλάδα, οδού της ανάγκης που έχει υποκαταστήσει τον κανόνα. Τέλος, και στο πεδίο των ατομικών δικαιωμάτων τα πράγματα είναι στενά, καθώς η έλλειψη συναινέσεων οδηγεί σε μεγαλύτερη κρατική βία ή περιορισμούς της ελευθερίας της έκφρασης με τα γνωστά αποτελέσματα στη χώρα μας.