Πως να σώσετε το σπίτι σας από τους πλειστηριασμούς τραπεζών και εφορίας

Τι θα γίνει με τους πλειστηριασμούς τελικά; Ο υφ. Ανάπτυξης δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι θα παραταθεί για έναν ακόμη χρόνο η απαγόρευση κατάσχεσης για οφειλές έως 200.000 ευρώ προς τις τράπεζες.
Όμως επειδή οι δηλώσεις κάποιες φορές ανακαλούνται κάτω από την πίεση της τρόικας, καλό θα είναι να γνωρίζουμε ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Εξάλλου εκτός από τις τράπεζες υπάρχει και η εφορία που έχει βγει «παγανιά» για κατασχέσεις ακινήτων, από οφειλέτες που χρωστούν από 3.000 ευρώ και πάνω, μετά τις αυστηρές εντολές του υπ. Οικονομικών για ενεργοποίηση των μέτρων αναγκαστικής είσπραξης. Και ασφαλώς υπάρχουν πολλοί που χρωστούν πάνω από αυτό το ποσό. Ακολουθεί αφιέρωμα με ερωτήσεις απαντήσεις για το πώς μπορείτε να σώσετε προσωρινά ή μόνιμα το σπίτι σας με 11+1 ερωτήσεις απαντήσεις

Μετά από πόσες απλήρωτες δόσεις ξεκινά η τράπεζα την διαδικασία;
Αν κάποιος δεν έχει πληρώσει 3 δόσεις λαμβάνει από την τράπεζα εξώδικο που τον καλεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να εξοφλήσει το ποσό, για να μην καταγγελθεί η σύμβαση του δανείου και γίνει απαιτητό το σύνολο του ποσού του δανείου. Συνήθως οι τράπεζες δεν τραβάνε το σκοινί σε αυτό το στάδιο. Δηλαδή ο οφειλέτης μπορεί να αποπληρώσει τον ένα από τους τρεις μήνες και το δάνειο να θεωρηθεί ενήμερο, ή να καταβάλλει κάποιο ποσό έναντι και να αποπληρώσει το υπόλοιπο σταδιακά.

Μάρκος Μέσκος: «Τελικά δεν ηττηθήκαμε, αποτύχαμε»

Ασκείται στην ποίηση εδώ και 58 χρόνια. Ο Εμφύλιος, ο τόπος, τα αιματοβαμμένα χώματα, οι απώλειες, το καλό και το κακό, η ζωή και ο θάνατος είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία ο Μάρκος Μέσκος χτίζει με στίχους την ιστορική, πολιτική και ανθρώπινη διάσταση όσων είδε και όσων βίωσε, στιγματισμένος από το καυτό σίδερο της εποχής του.

Γεννήθηκε (1935) στο «μάτι του επαρχιακού ιστορικού κυκλώνα», μεγάλωσε με πληγές, αγώνες και αγωνίες όχι μόνο ως παρατηρητής και ως συμμετέχων. Γι’ αυτό, νωρίς, από τα γυμνασιακά του χρόνια στην Εδεσσα, μετουσίωνε την τραγικότητα της ζωής σε ποίηση, «ένα από τα ελάχιστα ανεξαργύρωτα είδη του ανθρώπου», όπως λέει.

«Οταν γράφω, ζω. Οταν δεν γράφω υποφέρω», ομολογεί. Πάντως, όταν δεν γράφει και δεν ζωγραφίζει («μπογιατίζει» συνηθίζει να λέει), ανεβαίνει στον γενέθλιο τόπο, που γνωρίζει σπιθαμή προς σπιθαμή. Παίρνει βαθιές ανάσες και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε από τις αρχές του ’80 έπειτα από δεκπέντε χρόνια (1965-1980) εσωτερικής μετανάστευσης στην Αθήνα. 

"Δε μας αγάπησε κανένας" - Η αφήγηση της ενενηντάχρονης από τα Ιωάννινα, που επέζησε του Ολοκαυτώματος

Αύριο θα είναι μια δύσκολη ημέρα για την Εσθήρ Κοέν. Θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Γερμανίας Γιόακιμ Γκάουκ και κάθε άλλο παρά για ευχάριστα θέματα θα συζητήσουν. Η ενενηντάχρονη Στέλλα στα ελληνικά, Κοέν, είναι μία από τους δύο εν ζωή Εβραίους των Ιωαννίνων, από τους πενήντα περίπου που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και επέστρεψαν από το Αουσβιτς. Και ο Γερμανός πρόεδρος ζήτησε να τη δει.


Είναι άραγε ψυχολογικά έτοιμη αυτή η γυναίκα, να ανασύρει από την ομίχλη της λήθης (;) τον εφιάλτη; «Αισθάνομαι περίεργα. Είμαι ταραγμένη. Θέλω να τον ρωτήσω, πού βρέθηκε τόσο μίσος, για να κάψουν ζωντανούς εκατομμύρια ανθρώπους, επειδή έτυχε να έχουν διαφορετική θρησκεία;

Ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Αγίου Δμητρίου για το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι των μεταναστών

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αγ. Δημητρίου, κατά τη συνεδρίασή του την Τετάρτη 5/3/2014, εξέδωσε το ψήφισμα που ακολουθεί:


ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο νόμος 3838/2010 προέβλεπε μεταξύ άλλων το δικαίωμα του εκλέγειν και (περιορισμένα) του εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές για μετανάστες που έχουν το καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων και ομογενείς, ευθυγραμμίζοντας έτσι το ελληνικό νομικό σύστημα με τη γενικότερη ευρωπαϊκή και διεθνή τάση να απονέμονται πολιτικά δικαιώματα σε νόμιμους μετανάστες καταρχάς στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ήταν ένα σημαντικό βήμα για τη θωράκιση και την επέκταση των δημοκρατικών δικαιωμάτων της κοινωνίας μας.

Ο συγκεκριμένος νόμος επέτρεψε σε μετανάστες, έστω και σε περιορισμένο αριθμό (περίπου 12.500 πανελλαδικά), και σε ομογενείς να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στις προηγούμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Συγκεκριμένα στον Δήμο Αγίου Δημητρίου δόθηκε η ευκαιρία σε μετανάστες που ζουν αρμονικά στο Δήμο μας, για δεκαετίες, να έχουν λόγο στα δημοτικά δρώμενα, χωρίς να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα, εν τέλει συμβάλλοντας περαιτέρω στην κοινωνική τους ένταξη. 

Σήμερα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Ο αποκλεισμός των μεταναστών και των ομογενών που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα από την συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές του 2014, με τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή, μόλις λίγες εβδομάδες πριν την εκλογική διαδικασία του Μαΐου αποτελεί μια οπισθοδρόμηση, που πλήττει ευθέως τον πυρήνα των δημοκρατικών δικαιωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

8 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας


Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή.
Είναι μια μέρα που έχει τη δική της αγωνιστική και αιματοβαμμένη ιστορία, όπως και η 1η Μάη. Και δεν ανήκει σε όλες/ους. Είναι μέρα των «από κάτω».

Το 1910 η Γερμανίδα σοσιαλίστρια Κλάρα Tσέτκιν, διεθνής αγωνιστική φυσιογνωμία του εργατικού και γυναικείου κινήματος, για να τιμήσει τους μεγαλειώδεις αγώνες των γυναικών εργατριών της Νέας Υόρκης και να πολιτικοποιήσει παραπέρα τους στόχους του γυναικείου κινήματος, πρότεινε στη Δεύτερη Διεθνή Διάσκεψη Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη της Δανίας να καθιερωθεί η 8 του Mάρτη ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Η πρόταση έγινε δεκτή. 
 

Είχαν προηγηθεί: Στις 8 του Mάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη των HΠA οι γυναίκες που δούλευαν στα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού ξεσηκώθηκαν.   Έκαναν την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία απεργία γυναικών εργαζομένων,  διαδήλωσαν  για τη μείωση των ωρών εργασίας σε 10 ώρες (μέχρι τότε ήταν 16), για ίσα μεροκάματα με τους άνδρες και για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και ζωής. H συγκέντρωση και διαδήλωση τότε πνίγηκε στο αίμα. Δύο χρόνια αργότερα, πάλι το Mάρτη, ξανά οι «εργάτριες ρούχων» οργάνωσαν την πρώτη εργατική ένωση προσπαθώντας να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και να κερδίσουν μερικά βασικά δικαιώματα στο χώρο εργασίας τους.   

Τελικά κάποιοι μπορούν - Το εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ.


Πάει περίπου ένας χρόνος από τότε που οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (ΒΙΟ.ΜΕ.) αποφάσισαν να ξανανοίξουν το εργοστάσιο και να επιχειρήσουν την αυτοδιαχείρισή του. Η ιστορία πάει κάπως έτσι. Η εργοδοσία του εργοστασίου εγκατέλειψε τη ΒΙΟ.ΜΕ. αφήνοντας εκατοντάδες απλήρωτους (από την άνοιξη του 2011) και άνεργους ανθρώπους. Οι εργαζόμενοι προσπάθησαν αρχικά με απεργίες να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα και στη συνέχεια με επίσχεση εργασίας. Για μήνες περιφρουρούσαν το εργοστάσιο προκειμένου να μην χάσουν και την μόνη ελπίδα που είχαν για να μπορέσουν να εργαστούν. Μετά από δικαστήρια και διάφορες διαπραγματεύσεις κατάφεραν τη δέσμευση των μηχανημάτων και των εναπομείναντων υλικών.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έμειναν χωρίς δουλειά έκαναν το αδιανόητο για τους περισσότερους. Με το σύνθημα "Δεν μπορείτε εσείς, μπορούμε εμείς", τον Φεβρουάριο του 2013, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και αποφάσισαν να επαναλειτουργήσουν το εργοστάσιο χωρίς την ύπαρξη εργοδοσίας. Ίδρυσαν ένα σωματείο και προσπάθησαν να συνεχίσουν την παραγωγή. Αυτήν την περίοδο περιμένουν για ακόμα μια φορά την κρατική σφραγίδα για την επόμενή τους κίνηση που είναι η σύσταση μιας Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης (ΚΟΙΝΣΕΠ) προκειμένου να έχουν το νομικό πρόσωπο που χρειάζεται για να μπορούν να πουλούν αλλά και να εξάγουν τα προϊόντα τους.